Point of view in True History of the Kelly Gang (Peter Carey)
... Er is een duidelijk contrast tussen beide beschrijvingen te vinden: Peter Carey laat hier duidelijk zien hoe verschillend één en dezelfde gebeurtenis kan worden ervaren. (zie bijlage a.u.b.) Duidelijk is dat Ned Kelly in het eerste hoofdstuk als een ‘bad guy’ wordt neergezet, en in het laatste worden de rollen omgedraaid. De tweede verteller beschrijft elk hoofdstuk vooraf , evenals het papier waarop Ned geschreven heeft. Deze verteller lijkt vrij objectief, maar hier en daar klinkt zijn mening toch tussen de regels door: ‘An account of the two offenders’ journey across Mt. Stirling to Gippsland and of the author’s disillusionment with his mentor.’ (p. 123) Doordat Ned hier een 1 [http://www.ironoutlaw.com/html/history_01.html] 2 [homepage.powerup.com.au/ ~ozesl/quiz7.html] ‘offender’ genoemd wordt, krijg ik de indruk dat deze verteller toch partij trekt voor de politie. De derde verteller ten slotte is Ned Kelly zelf. Hij beschrijft in verschillende brieven zijn leven voor zijn dochter; hij is dus een homodiëgetische en autodiëgetische ik-verteller te noemen. De ik-vertelsituatie is een subjectief perspectief.3 Doordat de lezer afhankelijk is van zijn perspectief – alles wordt alleen vanuit zíjn visie verteld – is deze niet betrouwbaar. Ned doet erg zijn best zijn verhaal betrouwbaar over te laten komen: ‘My dear daughter you are presently too young to understand a word I write but this history is for you and will contain no single lie may I burn in Hell if I speak false.’ (p. 7) Er zijn meer factoren die bijdragen aan de ‘echtheid’ van het verhaal. De tweede verteller beschrijft exact hoe elke brief eruit ziet en de titel wekt ook de indruk dat het hier om de waarheid gaat. Ook de vertelwijze – de vrije indirecte rede - draagt bij aan die indruk: spreektaal, grammaticale fouten.4 Verder draagt de ik-vorm ook bij aan het authentieke effect.5 Tenslotte worden er krantenberichten aangehaald uit bestaande kranten (p.315), soms voorzien van commentaar van Ned of Mary (p. 372-73). Er zijn echter ook redenen om aan Neds betrouwbaarheid te twijfelen. Om te beginnen vertelt hij zijn verhaal achteraf. Hierdoor kun je je afvragen hoe betrouwbaar zijn point of view is; hoe betrouwbaar zijn herinneringen? Zeker zijn eerste herinneringen zijn in twijfel te trekken: ‘I were 3 yr. old.’ (p. 8) Ik betwijfel of een mens op die leeftijd in staat is complete dialogen te onthouden.’She cried I would kill the b-----ds if I were a man God help me. She used many rough expressions I will not write them here.’(p. 9) Ook beschrijft Ned situaties waar hij zelf niet bij was, zoals wanneer Fitzpatrick Mary bezoekt en dreigt baby George van haar af te nemen (p. 278). Ned zegt de waarheid te spreken, ook al was hij er niet bij: ‘I were not there when the trouble come bearing down on them out of the scrub but will tell the story just the same.’ (p. 318) Ned ziet zichzelf duidelijk niet als een crimineel, maar als slachtoffer van de omstandigheden: ‘I am painted as such a criminal but it seems to me I were so young and gullible that harry Power could play with me almost any way he wished.’ (p. 144) Dit kleurt vanzelfsprekend zijn blik. Bovenal wil ik aanstippen dat Ned deze geschiedenis uiteindelijk 3 Berg, van den, A.T., Verhalen verhalen 4 Verveack, Herman, Vertelduivels 5 Berg, van den, A.T. Verhalen verhalen schreef om de waarheid aan het licht te brengen waardoor zijn moeder uit de gevangenis vrijgelaten zou worden. De pogingen zijn brieven te publiceren mislukten steeds, hierdoor raakte hij erg gefrustreerd. ‘I wished only to be a citizen I had tried to speak but the mongrels stole my tongue when I asked for justice they give me none.’ (p. 394) Wanneer iemand ...